Temmuz 2018- Balat/ İSTANBUL

Durakta benim gibi bekleyen bir kadın ve bir adam... İkisinin de gözleri bir ara çantamdaki LGBT+ stickerlarına takılıyor. Biraz beni süzüyorlar. Beklemekten sıkılmışlar. Adam, kadının çantasından sigara çıkartıyor. Tam sigarayı yaktıklarında Murphy devreye giriyor, bekledikleri otobüs geliyor. Adam sigarayı yere atıp şöyle belli belirsiz üzerine basıyor. Otobüse binip gidiyorlar, gülümsüyorum.
Bu sırada tedirgin bir şekilde bekleyen adamı farkediyorum. Yola bakmaktan onu çok farketmemişim. Yerde duran sönmüş sigaranın olduğu yerde biraz bekleyip etrafına bakındıktan sonra, benim onu görme ihtimalimi önemsememeye karar verip hızlıca yerden sigarayı alıyor. Ve yine hızlıca oradan uzaklaşıyor. Gülümsemem kayboldu...

WOMEN’S RIGHTS = HUMAN RIGHTS

Why we need rights for women?

Human rights should have been natal for everyone already. According to The Universal Declaration of Human Rights; “All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.”[1]  But it is really hard to say that people who born free and equal are living equal.

It is quite weird to say that women still trying to be equal with men in that age. But this is unfortunately true.  Every gender is still struggling at least to be equal with men. The human mentioned by laws actually is white, heterosexual, cisgender, sovereign men in power relations. Because the rules, the system, the law have been constituted by these men and even every human –regardless their genders- are equal on paper we know that some of them are more equal than others.

The laws are not always implemented as required. One of the differences between men and women is women have unfair conditions only because they are women. Women still fighting for their rights which like; get paid the same amounts with men, protection from male violence or harassment, making their own decisions about their own bodies, accessing good child-care services, etc. We also know a lot of girls forced to marry at their early ages, a lot of girls who are not allowed to go to school, women have to be careful what to wear, women have to be careful which time to go out, women killed by their male partners, women raped by men… all around the world.

Examples are endless if we are talking about gender equality. Patriarchy is still successful in maintenance it’s effects almost in every society.  That’s why we need rights, especially for women.

Historical Process

In 1789 “The Declaration of the Rights of Man and of the Citizen”[2] set by France's National Constituent Assembly. That was a human civil rights document from the French Revolution. When we consider this declaration we can say if you are not a citizen you don’t have the rights but also as the name suggests the citizens were only men. This declaration shows that if you don’t have the political rights you may not even have the basic human rights. For this reason, French activist, feminist, and playwright Olympe de Gouges published another declaration in 1791: Declaration of the Rights of Woman[3].  But instead of bringing gender equality, Gouges accused as treason because of this declaration. She was guillotined in Paris on the 3rd of November 1793. But this declaration influenced the revolution activists about feminism. “One year after its publication, in 1792, the keen observer of the French Revolution Mary Wollstonecraft published Vindication of the Rights of Woman.”[4]  Women started to struggle for speaking more.

 Although men talk about equality and social change, women who are half of society are ignored. But feminist activists continued to demand equal treatment from everyone. Feminists’ demands were clear and powerful but they weren’t taken into consideration on time. Women had to demand their rights especially like education for republic's "goodness". Because mothers should raise their sons as a good citizen and the sons would have joined the existence of the republic.

Women's struggle for political and social equality continued in the 19th and 20th centuries. On the other hand, women’s rights were assumed as they considered within general human rights. This further delayed the resolution of women's problems. But in 1970s feminist movement started being more common and people started being more sensitive about women rights. As a result of this, the United Nations submitted CEDAW to member countries’ signs in 1979. Cedaw; The Convention on the Elimination of all Forms of Discrimination Against Women[5] described as an international bill of rights for women.  Although over fifty countries have signed the convention they didn’t accept some articles in it. But through this convention, it accepted that present human rights are not contained women’s issues. And the concept of “human rights of women” began to take place in international legal documents more and more. This convention is one of the eight basic human rights conventions in the United Nations now. The number of states parties to the convention is 189 as of 2015.

The other important development for women rights’ recognition was The World Conference on Human Rights in 1993. This conference held by the United Nations in Vienna. It was the first human rights conference held since the end of the Cold War. “The conference did have an expansive view of human rights, with efforts made to highlight women's rights, indigenous peoples' rights, minority rights, and more in the context of universal political and economic rights. Women's rights, in particular, gained a strong and effective presence at the conference.” [6] The action program of Vienna recommended some reviews about unadmitted topics of the 1979 Convention. The Vienna Conference responded to the demands of women’s. It noted that governments and the UN have to ensure that women enjoyment fully and equally of all human rights.

In 2011 an agreement was signed about violence against women in Istanbul: The Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence (also known as the Istanbul Convention). It was the first legally-binding agreement about violence against women and is focused on preventing domestic violence, protecting victims and prosecuting accused offenders. Turkey was the first country to sign and ratify to the convention in the following 33 signatory countries. The Convention came into force on 1 August 2014.

In the agreement, it was underlined that the main reason for the violence is inequality between women and men. Gender and gender-based violence also were defined in the convention. It aimed at the prevention of violence, protection of women from violence and to end the impunity of perpetrators.  “Gender: the socially constructed roles, behaviors, activities, and attributes that a given society considers appropriate for women and men. Gender-based violence against women: means "violence that is directed against a woman because she is a woman or that affects women disproportionately."”[7] 

Conclusion

These are important gains; however, violence against women and inequality is still didn’t last all around the world. Women's rights should recognize as human rights to stop gender infringement and discrimination at first. Violence against women is a violation of human rights. Violence may happen everywhere but the horrible thing is it happens mostly in the family which should be the safest place for women. Domestic violence is one of the most harmful things for women. Violence can happen in plenty of ways like verbal, physical, mental, economic, sexual, and social. The violence against women and the equality of genders are interrelated. We have to see and we have to solve these problems as an inseparable whole. Women also must take roles in positions as decision-makers more, not only as an exerciser. For this aim, women have to act with solidarity, they have to support each other in daily life and also organizationally.  They have to build a sisterhood like human right’s “brotherhood”. They have to resist against all kind of violence and all kind of domination. This is not a new struggle, it started with religions that say women are secondary and sinner. It continued with witch hunts which killing women who are trying to help for abortion and health care to other women. Women struggled for gaining citizenship and also gaining the right to vote for many years. They killed by men and sovereigns. Women believed that they are not able to do the same things with men. They accepted to being in their kitchens and taking care of children on their own. They believed that they have to be beautiful to impress men; they converted dolls which they played during their childhood. They learned what they shouldn’t do, not what they can do. Men always explain everything to women. And women continued practicing and teaching the men thoughts to other women. 

There is a massive shame on the men and on the history of women’s existence. Feminism is the most important way to stop all these irrationalities. And governments have to stop pursuing political and cultural attacks on women. Governments should bring permanent measures and solutions to violence against women. The rights for protection and supporting to women should have more sanction power. Women shouldn’t wait for it from men; they should take more responsibilities and more roles in governments and laws.  Struggling for women should go on everywhere until the genders lose their meaning in societies. We should destroy the rules of all genders for real equality. “One is not born but rather becomes, a woman.”

---

[1] https://www.un.org/en/universal-declaration-human-rights/

[2] https://en.wikipedia.org/wiki/Declaration_of_the_Rights_of_Man_and_of_the_Citizen

[3] https://en.wikipedia.org/wiki/Declaration_of_the_Rights_of_Woman_and_of_the_Female_Citizen

[4] https://en.wikipedia.org/wiki/Olympe_de_Gouges

[5]https://en.wikipedia.org/wiki/Convention_on_the_Elimination_of_All_Forms_of_Discrimination_Against_Women

[6] https://en.wikipedia.org/wiki/World_Conference_on_Human_Rights

[7]https://en.wikipedia.org/wiki/Convention_on_preventing_and_combating_violence_against_women_and_domestic_violence

RAVEN

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary, 

Over many a quaint and curious volume of forgotten lore— 

    While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping, 

As of some one gently rapping, rapping at my chamber door. 

“’Tis some visitor,” I muttered, “tapping at my chamber door— 

            Only this and nothing more.” 

    Ah, distinctly I remember it was in the bleak December; 

And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor. 

    Eagerly I wished the morrow;—vainly I had sought to borrow 

    From my books surcease of sorrow—sorrow for the lost Lenore— 

For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore— 

            Nameless here for evermore. 

    And the silken, sad, uncertain rustling of each purple curtain 

Thrilled me—filled me with fantastic terrors never felt before; 

    So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating 

    “’Tis some visitor entreating entrance at my chamber door— 

Some late visitor entreating entrance at my chamber door;— 

            This it is and nothing more.” 

    Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer, 

“Sir,” said I, “or Madam, truly your forgiveness I implore; 

    But the fact is I was napping, and so gently you came rapping, 

    And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door, 

That I scarce was sure I heard you”—here I opened wide the door;— 

            Darkness there and nothing more. 

    Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing, 

Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before; 

    But the silence was unbroken, and the stillness gave no token, 

    And the only word there spoken was the whispered word, “Lenore?” 

This I whispered, and an echo murmured back the word, “Lenore!”— 

            Merely this and nothing more. 

    Back into the chamber turning, all my soul within me burning, 

Soon again I heard a tapping somewhat louder than before. 

    “Surely,” said I, “surely that is something at my window lattice; 

      Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore— 

Let my heart be still a moment and this mystery explore;— 

            ’Tis the wind and nothing more!” 

    Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter, 

In there stepped a stately Raven of the saintly days of yore; 

    Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he; 

    But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door— 

Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door— 

            Perched, and sat, and nothing more. 

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling, 

By the grave and stern decorum of the countenance it wore, 

“Though thy crest be shorn and shaven, thou,” I said, “art sure no craven, 

Ghastly grim and ancient Raven wandering from the Nightly shore— 

Tell me what thy lordly name is on the Night’s Plutonian shore!” 

            Quoth the Raven “Nevermore.” 

    Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly, 

Though its answer little meaning—little relevancy bore; 

    For we cannot help agreeing that no living human being 

    Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door— 

Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door, 

            With such name as “Nevermore.” 

    But the Raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only 

That one word, as if his soul in that one word he did outpour. 

    Nothing farther then he uttered—not a feather then he fluttered— 

    Till I scarcely more than muttered “Other friends have flown before— 

On the morrow he will leave me, as my Hopes have flown before.” 

            Then the bird said “Nevermore.” 

    Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken, 

“Doubtless,” said I, “what it utters is its only stock and store 

    Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster 

    Followed fast and followed faster till his songs one burden bore— 

Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore 

            Of ‘Never—nevermore’.” 

    But the Raven still beguiling all my fancy into smiling, 

Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door; 

    Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking 

    Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore— 

What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore 

            Meant in croaking “Nevermore.” 

    This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing 

To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom’s core; 

    This and more I sat divining, with my head at ease reclining 

    On the cushion’s velvet lining that the lamp-light gloated o’er, 

But whose velvet-violet lining with the lamp-light gloating o’er, 

            She shall press, ah, nevermore! 

    Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer 

Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor. 

    “Wretch,” I cried, “thy God hath lent thee—by these angels he hath sent thee 

    Respite—respite and nepenthe from thy memories of Lenore; 

Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!” 

            Quoth the Raven “Nevermore.” 

    “Prophet!” said I, “thing of evil!—prophet still, if bird or devil!— 

Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore, 

    Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted— 

    On this home by Horror haunted—tell me truly, I implore— 

Is there—is there balm in Gilead?—tell me—tell me, I implore!” 

            Quoth the Raven “Nevermore.” 

    “Prophet!” said I, “thing of evil!—prophet still, if bird or devil! 

By that Heaven that bends above us—by that God we both adore— 

    Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn, 

    It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore— 

Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore.” 

            Quoth the Raven “Nevermore.” 

    “Be that word our sign of parting, bird or fiend!” I shrieked, upstarting— 

“Get thee back into the tempest and the Night’s Plutonian shore! 

    Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken! 

    Leave my loneliness unbroken!—quit the bust above my door! 

Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!” 

            Quoth the Raven “Nevermore.” 

    And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting 

On the pallid bust of Pallas just above my chamber door; 

    And his eyes have all the seeming of a demon’s that is dreaming, 

    And the lamp-light o’er him streaming throws his shadow on the floor; 

And my soul from out that shadow that lies floating on the floor 

            Shall be lifted—nevermore!

I DON’T HAVE TO DRESS PINK BECAUSE OF I BORN WITH A VAGINA;

I don’t have to play dolls, makeup materials, kitchen toys because of ı born with a vagina,

I don’t have to be in the kitchen with my mom while my brother is sitting, my mom doesn’t have to be in the kitchen while my dad is sitting,

I don’t have to be at home,

I don’t have to agree with my father’s, my grandfather’s, my uncle’s discourses,

I don’t have to take model of my mother, grandmother, aunt, sister whose obey their fathers, grandfathers, uncles,

I don’t have to learn to cover up, hide, restrain myself for don’t make men be seduced,

I don’t have to conceal the reaching my puberty,

I don’t have to hide my pain when someone hits my growing breast,

I don’t have to hide my boobs like they are shameful things,

I don’t have to whisper things about my period, ı don’t have to hide my pad or tampon,

I don’t have to do makeup or don’t do makeup, ı don’t have to go to the hairdresser,

I don’t have to wear high-heeled shoes,

I don’t have to cover my head, also ı don’t have to open it,

I don’t have to shop from expensive shopping places,

I don’t have to look “beautiful”, ı don’t have to be pleasing to anyone,

I don’t have to pluck the hair on my body,

I don’t have to fall in love with only men,

I don’t have to get married,

I don’t have to don’t divorce because of ı get married, ı don’t have to condone anything,

I don’t have to breed,

I don’t have to sit in my home at nights,

I don’t have to squelch my laugh, ı don’t have to close my legs,

I don’t have to condone, ı don’t have to get used to vague or explicit, verbal or physical harassment from my male teacher at school, my male boss at the workplace, from harassers on the streets, in the elevator, in the parks,

I don’t have to get used to rapes, murders of women,

I’m not flower, ı’m not weak, ı’m not alone.

8 March 

The Glass Harmonica (1968)

The Glass Harmonica (1968)

Rus animasyon ustası Andrey Khrzhanovsky’nin Sovyetler Birliği tarafından aşırı anarşizm ve göndermeler içerdiği için yasaklanan animasyon filmi. Animasyon filminin çizimlerindeki ustalık, birçok sanat eleştirmeni tarafından 60’ların sürrealist sanatçısı Rene Magritte’nin çizimlerini andırdığı şeklinde yorumlanır. Dönemin siyasi buhranını imgelerle açıklayan animasyon filminin müziklerini Alfred Schnittke bestelemiştir.

Artemisia'nın Alegorisi

Artemisia Gentileschi, La Pittura Olarak Kendi Portresi

          

     XVII. yy' daki pek çok kadın ressam gibi Artemisia Gentileschi de resim eğitimini babasının atölyesinde almıştı. Bunu Artemisia'ya perspektif öğretmesi için işe alınan ve daha sonra da ona tecavüz ettiği gerekçesiyle mahkemeye verilen Augustino Tassi' nin davasından öğreniyoruz. Gerçi Holofernes' in Kellesini Uçuran Judith adlı resmi Tassi' yekarşı hissettiği duyguların bir ifadesi olarak görülebilir belki ama Artemisia' nın dinsel resimleri, erkek egemen bir tür olan anlatı resminde bir kadının yakaladığı başarıları gösteriyor.  Resmin Alegorisi Olarak Kendi Portresi (yaklaşık 1630-1640), ressam kadınların entellektüel ve teknik bakımdan eşitliğinin ispatı olarak da önemlidir. Kendi portresinin eşsizliğini takdir etmek için Artemisia' nın, semboller konusunda genel kabul görmüş bir el kitabı olan Cesar Ripa' nın İkonoloji' sini nasıl kullandığını anlamamız gerekiyor: Bu el kitabına göre Pittura,yani resim, boynunda taklidi simgeleyen sahte bir altın zincir olan, esini temsil için saçını dağıtmış, becerinin simgesi olarak renkli bir elbise giymiş ve resmin sessiz şiir olduğunu söyleyen eski özdeyişi simgelemek üzere de ağzı tıkaçla kapatılmış bir kadın olarak kişileştirilmeliydi. Artemisia'nın kendş portresini eşsiz kılan şey erkek ressamların resmi kişileştirmek için kendi portrelerinden yararlanamamalarıydı. Çünkü yerleşik kabule görePittura bir kadın olmalıydı. Artemisia taklidi gösteren altın zinciri, esine işaret eden dağınık perçemleri ve elbisesinin üzerindeki teknik beceriyi temsil eden ustaca renklendirilmiş gölgelerle kendisini Pittura olarak resmediyor.Tabii doğalcı bir kendi portresinde sessiz şiire işaret eden ağız tıkacı bulunmuyor; ama aslında kadının ağzının açık bırakılarak ona konuşma özgürlüğü verilmesinin maksatlı bir tasarruf olduğunu düşünmemek biraz zor. Ancak hepsinden önemlisi Artemisia, kendisini belli bir açıyla ve işine eğilmiş şekilde göstererek kendi portresini XVII: yy'ın en dinamik kendi portrelerinden biri yapıyor.

Holofernes' in Kellesini Uçuran Judith

Gottfried Helnwein- Bak Dergisi Röportajı

Bak Dergisi'nin 5. sayısında konumuz "Oyun". Çocukken oynadığınız oyunları hatırlıyor musunuz?

Hatırladığım kadarıyla benim çocukluğumun zamanları karanlık ve sessizdi. Pek birşey olmazdı. Renkler, şarkılar ve kahkahalar yoktu. Büyük savaştan sonraki Viyana o zamanlar gerçekten depresif bir şehirdi. Boşluktaki çocukluğumdan hatırladığım tek oyuncağım büyükannemim benim için yaptığı büyük kırmızı ayı. Her ne kadar bu sessiz ve çirkin arkadaşı sevip hep yanımda taşısam da, onun ifadesi yeni beyin ameliyatı olmuş ve oyun oynayamayacak kadar üzgün bir insanınkiyle aynıydı.

Bunların hepsi ilk Donald Duck karikatür kitabımı açtığımda aniden değişti. Artık Duckburg'ün kutsal bölgesine girmiştim ve hayatımda ilk kez renkleri görüp harikalar ve mucizeler diyarında olduğumu farketmiştim. Sınırları olmayan ve sonsuz olanaklara sahip bir dünyada...

Varyemez Amca'yla beraber bir para yığınına daldığımız gün - ki bu benim ilk oyunumdu - benim doğduğum gün oldu.

Yakın geçmişte çocuklar için yayınlanan televizyon programları ve çizgi filmler çok daha masumdu. Çocuklara, klasik müzik eserlerinin süslediği daha yumuşak çizgiler eşlik ederdi. Bugün, bu tip programlara savaş ve şiddet içeriğinin hakim olduğunu görüyoruz.

Maddeciliğin sonunda zafer kazandığı bir dönemde yaşıyoruz. Dünya perilerden, cadılardan, elflerden, meleklerden, büyülü kalelerden ve saklı hazinelerden arındı. Hayal kurmak bugünlerde çocukların beyni için kimyasal bir dengesizlik olarak görülüyor.

Milli güvenlik sebebiyle artık kaçacak hayal alanları yok- çocuklar yetişkinlere ait acımasız konularda ve genel bir delilik hali içinde boğuluyor: Dünya artık borsa, tecavüz, savaş, zehirlenme, televizyon-salaklığı, prozak, hapishane kampları, kainat güzeli yarışmaları, genetik mühendislik, çocuk pornosu, Ronald McDonald, akıl hastaneleri ve işkence dünyası.

Siz, yetişkinler yerine çocuklarla iletişim kurmayı tercih ediyorsunuz. Onların dünyasında herşeyin mümkün olduğunu ve hayal güçlerine konulan hiçbir sınır olmadığını söylüyorsunuz. Bu bizim bir daha sahip olamayacağımız büyük bir güç. Siz de bazen gençlik yıllarınıza dönmek istiyor musunuz? Bugünkü birikiminizle bunu gerçekleştirme şansınız olsa hayatınızda ne gibi değişiklikler yapardınız?

Aslında ben hiç tam olarak büyümeyi başaramadım. Hiçbir zaman çocuksu saflığımdan ve etrafımda olan şeylere duyduğum şaşkınlıktan kurtulamadım. Şimdiye kadarki hayatım hatalar ve köpek pisliğine basma silsilesi gibiydi, ama hep hatalarımdan ders almaya çalıştım. Tekrar başlayabilecek olsam tamamen faklı yapacağım çok fazla şey var. Öncelikle her zaman toplumumuzu umursayan çok önemli, şişirilmiş ve ben-merkezci otoriteleri ve “uzmanları hiç dinlemezdim. Kendi gözlemlerime güvenirdim ve kendi kararlarımı verirdim, ve herkesi memnun etmek için zaman harcamazdım.

Sanat çalışmalarınızda, yarattığınız depresif atmosferle tanınıyorsunuz. Ayrıca, dışarıdan bakılınca stüdyonuz da aynı izlenimi veriyor. Bu gizemli durum sizin kişiliğinizi ya da hayat tarzınızı yansıtıyor mu?

Leonardo demiş ki: “Ressamın zihni yansıttığı şeyin rengini alan bir ayna gibi olmalıdır..‿ Bugünün aynası olmak çok zor bir iş. Etrafımda olup bitenleri ister istemez çalışmalarıma yansıtıyorum: Lübnan ve Irak’taki “barış sağlayan bir gücün‿ beyaz-fosfor bombasıyla beyinlerini uçurduğu çocukların cansız bedenleri. Bu gibi kareler televizyonda ve bilgisayar ekranında geçip duruyor son günlerde. Evet resimlerimde bunların yorumları var, ama bu aynanın arkasındaki adamı gördüğünüz anlamına gelmiyor.

İçten içe ben bir rönesans adamıyım: Büyük bir evde geniş bir aile ve bir sürü arkadaşla yaşıyorum: sanatçılar, yazarlar ve müzisyenler, çocuklar, hayvanlar ve manzaralarla çevrelenmiş diğer garip yaratıklar. Akşam yemeklerimiz aynı Güney İtalya’daki gibi, uzun sürüyor ve felsefe, sanat, politika ve tarih tartışılıyor. Müzik çalıyor, şiirlerden alıntılar yapılıyor, bazılarımız ata biniyor ve eşim yerel barlardaki eski danslara bile katılıyor.

Bazen simyacı kulemde emekli olup, çalışmak ve okumak istiyorum.

Özgün stilinizi oluştururken hangi sanatçılar ya da akımlar sizi etkiliyor?

Carl Barksen'in Duckburg evreni ve 18-19. yüzyıl Avrupasındaki"Romantizm" çağı beni çok etkilemiştir. Ayrıca sonsuz listede birkaç isim saymak gerekirse Goya, Francis Bacon, E.A. Poe, Arthur Rimbaud, Antonin Artaud, William Burroughs, Bukovski ve müzikte Bach, Mozart, Richard Wagner, blues, the Rolling Stones, Captain Beefheart.

Fotoğraf da çeken çok iyi bir ressam olarak hiper-gerçekçilik konusunda ne düşünüyorsunuz ve neden bunu tercih ediyorsunuz?

Etiketleri ve -izmleri pek umursamıyorum. Sanat tarihçisi değilim ve sanatın teknik yapısıyla çok fazla ilgilenmiyorum.

Ben sanatın size dokunup, harekete geçirebilecek ve sizde duygusal etkiler bırakabilecek olan gücüyle yani kalitesiyle ilgileniyorum. Kalbinizde yangın çıkarabilen ve iç dünyanızı alt üst eden kısmıyla...

Eserlerinizde hangisi daha önemlidir? Sanatsal estetik mi, izleyicinin duyguları mı?

Bu her ikisiyle de ilgili değil... Çünkü sanatta ilki ikincisinin sebebidir.

Aktör ve yönetmen Sean Penn sizin için "Helnwein yaşayan en önemli ressamdır" diyor. Sadece çalıştığınız kişiler ve arkadaşlarınız değil dünyadaki çok sayıda insan sizin çalışmalarınızı biliyor ve takdir ediyor. Bu Gottfried Helnwein'ın hiçbir zaman ölmeyeceği anlamına geliyor. Bu sizi heyecanlandırıyor mu?

Teşekkür ederim. Çok naziksiniz. Ama haklısınız! Hiçbir zaman ölmeyeceğim ve evet, bu hoşuma gidiyor.

Filmlere meraklı mısınız? Eğer öyleyse, görsel anlayış olarak hangi yönetmenleri ve hangi ülke sinemasını kendinize yakın buluyorsunuz?

David Lynch, Kayıp Çocuklar Şehri, Guguk Kuşu, Kubrick, Oliver Stone, Sean Penn, Fransız Sineması, Elia Kazaan, Billy Wilder, Walt Disney... vb.

Helnwein adında bir ülke olduğunu ve sizin de bu ülkenin sahibi olduğunuzu varsayın. Bayrağı nasıl olurdu? Yönetim şekli neye benzerdi? Gottfried Helnwein insanlarına nasıl bir yaşam sunardı?

Muhtemelen altın renkli Donald Duck içeren bir korsan bayrağı olurdu.

Ve ben ülkemde şunları yasaklardım; ordunun herhangi bir versiyonunu, gizli servisleri, akıl hastanelerini, psikiatristleri, hapisaneleri, borsayı, hormonlu yiyecekleri, nükleer çalışma alanlarını, Coca Cola'yı, McDonald's'ı, Kentucky Fried Chicken'ı...